Airen

eetproblemen enzo
Ad 0:
2002-03-23 11:19:46 (UTC)

eetproblemen... hoe het begon en hoe het nu gaat...

Zoals ik beloofd had zal ik jullie wat vertellen over mijn
eetproblemen.....
Eigenlijk is mijn eetpatroon nooit echt logisch en normaal
geweest, maar ik kan me herinneren dat ik op me 10e mijn
eerste eetbui kreeg. Ik at mijn verdriet letterlijk weg...
Bij ons in de familie heeft iedereen wel de aanleg om zwaar
te worden, dus ook ik was toen voor mijn leeftijd behoorlijk
aan de zware kant. Door de schoolarts werd ik naar de
dietiste gestuurd. Kreeg een dieet... ik deed echt enorm
mijn best me daaraan te houden, maar de eetbuien bleven
komen. Voelde me enorm onbegrepen, want de mensen om me heen
dachten dat ik niet WILDE afvallen, en mijn best niet genoeg
deed.... oooh ze moesten eens weten...
Op mijn 15e sloeg ineens 'de knop' om... ik kreeg ineens een
enorme vechtlust in me en dacht; ik ga lijnen en zal eens
laten zien wat ik kan! Begon met het snoepen weg te
laten...de eerste weken viel ik wel af, maar na een tijdje
ging me dat niet snel genoeg. Ik ging aan mijn
hoofdmaaltijden 'sleutelen'....ze op een gegeven moment
weglaten...het ging van kwaad tot erger...totdat ik op een
gegeven moment bijna niks meer at, en wat ik binnen kreeg er
ook zo snel mogelijk weer uitwerkte.
Ik ging van overgewicht naar ondergewicht.... Maar ik zag
nog steeds mijn lichaam met al die kilo's erbij...zo voelde
het ook. Ik zag geen verschil! Voor mijn gevoel was ik
zelfs dikker als voorheen, walgde van mijn lichaam!!!! Als
ik mensen hoorde zeggen dat ze aan het lijnen waren had ik
zoiets van; "mens zeur toch niet, kijk eens naar mij, dan
zie je pas wat dik is". Als ik naar foto's van mezelf keek,
zag ik wel dat mijn botten uitstaken, maar als ik meteen
daarna weer in de spiegel keek zag ik overal die vetrollen,
dan kwam ik tot de conclusie dat die foto's toch wel een erg
onrealistisch beeld van mijn lichaam gaven. De spiegel die
had altijd gelijk (dacht ik)
Door mijn huisarts werd ik naar een psychiater gestuurd. Die
had bij het eerste gesprek zoiets van; je hebt eetproblemen,
maar als jij de kracht hebt om zoveel af te vallen kan je
ook best 10 kilo weer aankomen. Ik hoefde niet meer terug te
komen, behalve als er problemen waren.
De huisarts was het daar niet helemaal mee eens en ik moest
naar een kinderarts omdat zij de verandwoordelijkheid over
mij niet meer aandurfde.
Toen ik die man zag wist ik al gelijk; jou vind ik niet
aardig. Het was een hele grote streng kijkende man. Hij ging
allerlei onderzoeken doen en na een week moest ik terug
komen voor de uitslagen.
In die tijd mocht ik in elk geval niks afvallen. Ik had
ondertussen wel wat trucjes geleerd om zwaarder te worden op
de weegschaal dan ik eigenlijk was, dus bij het volgende
bezoek was ik 2 kilo "aangekomen". De kinderarts begon erg
hard te lachen toen ie dat zag... hij had me door... bij het
volgende bezoek moest ik eerst een half uur binnen zitten en
zonder kleren op de weegschaal :(
Toen ik op me dieptepunt zat heeft hij me heel streng
toegesproken; "weet je hoe ze kippen vetmesten?" Natuurlijk
wist ik dat... "dat ben ik ook met jou van plan" "een slang
door je keel, en vetmesten maar!" De manier waarop hij dat
zei gaf mij op dat moment een real shock effect!
Maar zette me wel aan het nadenken. Gelukkig hoefde ik het
niet alleen te doen, ik mocht terug naar die psych, waar ik
eerder was geweest. Daar kreeg ik een zelfbindingskontrakt
waar in stond hoeveel ik in de week aan moest komen, lukte
dat niet kreeg ik de week erop de kans het in te halen,
lukte dat weer niet stopte de behandeling en zou ik
opgenomen worden en aan de sonde komen te liggen. (mijn
grote angst)
Ik kreeg medicijnen voor mijn depressie, en moest wekelijks
terug komen. VRESELIJK!!!!!
Ik had zo'n hekel aan die man!!!! Op een gegeven moment ging
ik alleen al eten en aankomen om zo snel mogelijk bij hem
weg te komen. Maar er was 1 probleempje...; mijn lichaam
was geen eten meer gewend en stootte dus alles af :( Het
enigste wat hielp was doorgaan, telkens weer opnieuw
beginnen. Gelukkig kreeg ik heel veel steun van een kennis
van mijn moeder. Ze belde me elke dag, soms wel 2 keer. Zij
was de enigste die mij niet verplichtte om te eten, maar
alleen maar liet voelen dat ze van me hield en dat ik de
moeite waard was. Wel moest ik haar beloven dat ik in leven
zou blijven.
En ja, op een gegeven moment had ik het dan toch eindelijk
gehaald!!!!! een BMI van 20!
Ik werd gezond verklaard en hoefde nooit meer terug te
komen. Van de ene kant een opluchting...maar van de andere
kant ook behoorlijk eng, want hoe moest ik nu verder? Ik was
inmiddels achter de oorzaak van me eetproblemen gekomen en
mijn gevoelens die waren weer helemaal terug gekomen... Die
psych had me als enigste tip megegeven; vergeet het!! Maar
ja, hoe heeft hij er helaas nooit bij verteld...
Al gauw begon ik van mijn gezonde eetpatroon weer af te
wijken... periodes van eetbuien en niet eten wisselden zich
af.
Ik heb dat volgehouden tot januari 2001... mijn lichaam was
helemaal uitgeput. Ikzelf had helemaal niet door dat het aan
het (niet)eten lag. Na een uitgebreid onderzoek van de
huisarts, neuroloog, en de internist ben ik naar de RIAGG
gestuurd voor een intake. Ik ging er op dat moment nog
steeds vanuit dat ik gewoon oververmoeid was en daardoor wat
depressief. Maar er kwamen ook paniekaanvallen... Ik zag nog
maar voor 40% met een oog en met het andere voor 60%, het
gevoel in mijn benen en handen viel weg... Uiteindelijk
allemaal doordat ik ondervoed was.
De diagnose van de RIAGG was Post traumatisch stress
stoornis. Dat betekend simpel gezegd dat ik traumatische
ervaringen niet verwerkt heb waardoor ik "klachten" krijg.
bijv depressies, eetproblemen en angstaanvallen. Ik kreeg
een vrouwelijke psych toegewezen die gespecialiseerd was in
mijn problematiek.
Ben nou ongeveer een jaar onder behandeling, en het gaat een
stuk beter met me!!
Mijn lichamelijke klachten zijn een heel eind bijgetrokken,
en mijn gewicht is weer aardig normaal.
Veel mensen merken nu ook niet meer aan me dat ik een
eetprobleem heb. Toch is het er nog wel...
Ik kan er nu alleen mee omgaan...het is voor mij nu
leefbaar... Na zoveel jaren noemen ze het vaak chronisch...
Ik kan me voorstellen dat mensen die te horen krijgen dat ze
een chronische ES hebben hier enorm van schrikken, ik deed
dat ook in het begin, je houdt toch een beetje dat
allerslechtste beeld voor je ogen, maar ik zie nu wel dat
dat helemaal niet hoeft.
Ik blijf mijn ups en downs houden. Gelukkig zijn die ups
steeds langer en de downs steeds minder heftig.
Momenteel gaat het ook even


Ad:1
Digital Ocean
Providing developers and businesses with a reliable, easy-to-use cloud computing platform of virtual servers (Droplets), object storage ( Spaces), and more.